افراد بي تفاوت، گاه در موج هاي ايجاد شده به ميدان مي آيند و رأي مي دهند و گاه هم، عليرغم موج هاي ايجاد شده، توجهي به مسائل جامعه ندارند. گرچه بايد با آگاهي بخشي، در اين قشر از جامعه، احساس مسئوليت را ايجاد كرد، اما اين فرهنگ سازي در طول زمان امكان پذير است. ولي در خصوص انديشه گروه اول و دوم بايد بيان داشت، گرچه كانديداها در يك قالب خاصي بايد حركت كنند كه عدول از آن مجاز نمي باشد و به همين خاطر، نمي توان از آنها انتظار معجزه يا تغييرات اساسي و بنيادي را داشت، ولي دوره هاي متعدد انتخابات و حضور افراد مختلف در امور حكومتي نشان داد كه تفاوت زيادي بين آنها از لحاظ طرح ها، برنا مه ها و سياست هاي داخلي و خارجي وجود دارد؛ تا بدانجا كه به قول كرين برينتون، (نويسنده كالبد شكافي چهار انقلاب)، با انقلاب هاي متعدد در درون خود ، خويش را احيا مي سازد. پس، ديدگاه عدم تفاوت و يا خنثي بودن نقش انتخابات و افراد در كشور مي تواند مردود باشد..
اما نكته آخر آنكه؛ بعضي مي خواهند با تحريم انتخابات و عدم شركت در آن، با نظام مبارزه كرده و مشروعيت آن را به خطر اندازند. همان طور كه بيان شد، معمولاً كمتر از 50 در صد افراد جامعه در انتخابات شركت نمي كنند و بقيه افراد به هر دليل موجه يا غير موجه، در انتخابات حضور دارند و عدم شركت كمتر از 50 درصد كل حائزين شرايط در انتخابات، در جهان امري طبيعي است و اين افراد نمي توانند با عدم شركت در انتخابات، مشروعيت نظام را به خطر افكنند؛ ضمن آنكه اين افراد بايد بدانند كه به يقين، رأي ندادن آنها عين رأي دادن است، چون از يك سو، خطري را براي نظام و مشروعيت آن ايجاد نمي كنند و از سوي ديگر، عدم مشاركت آنها به نفع يكي از كانديداها تمام خواهد شد كه شايد با حضورشان، به فرد مذكور رأي نمي دادند.خلاصه آنكه، در جامعه ما و عصر كنوني، عدم شركت در انتخابات، شايد بدترين شيوه براي مبارزه باشد.
نتيجه آنكه، افراد چه موافق و چه مخالف نظام و سياست هاي آن باشند ، شركت در انتخابات براي آنها امري ضروري خواهد بود تا بتوانند به عنوان مخالف، بين بد و بدتر، بد را انتخاب كرده و بين خوب و خوب تر ، خوب تر را انتخاب نمايند و بدين طريق با شركت خود در انتخابات، گامي را در بهبود زندگي خويش و جامعه شان بردارند و آگاه باشند كه حكومت؛ در واقع، تراكم و تجميع رفتار، انديشه و احساس مسئوليت مردم جامعه است.
